Winter, zaamestan

Het is winter. Het woord winter, zaamestan, is een bekend woord in de Perzische literatuur. De meeste dichters, van de oudheid tot heden, hebben tenminste een gedicht over zaamestan geschreven.

Binnen is het warm en ik kijk door het raam naar buiten, naar de winter, ik zie weer de wolken, de sneeuw, de kale bomen en het is alsof ik langs het gedicht ‘Winter’ van Herman de Coninck, Vlaams dichter, 1944 – 1997, loop:

Winter. Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.

En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.

Zolang er sneeuw ligt is er hoop.

Even later schijnt de zon. Ik sta op, doe mijn jas aan en ga naar buiten. Ik voel de winter, zie weer de kale bomen en de mensen die hun hoofden verbergen in hun kraag. Het is alsof ik nu ineens langs het gedicht ‘Zaamestan’ van de Iraanse dichter Akhavan Sales, 1928-1990, wandel:
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است

کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را

نگه جز پیش پا را دید ، نتواند

که ره تاریک و لغزان است

وگر دست محبت سوی کسی یازی

به کراه آورد دست از بغل بیرون

که سرما سخت سوزان است

De mensen willen jouw groet niet beantwoorden
hun hoofden verborgen in hun kraag.

Niemand heft zijn hoofd op om antwoord te geven
om bekenden te zien.
Behalve wat voor je voeten is
kun je niet meer zien
de weg is donker en glad.

Als je je tedere hand naar een ander uitsteekt
steekt hij met zorg zijn hand uit
de kou is erg vurig.
................